این ترسناک‌ترین مکان در کیهان است

 این ترسناک‌ترین مکان در کیهان است

بخش عمده‌ای از کیهان را خلأها تشکیل می‌دهند. فضاهای غول‌پیکر و غیرقابل تصوری از نیستی خالی. حباب‌هایی از شب ابدی، که صدها میلیون سال نوری امتداد دارند و تقریباً کاملاً عاری از کهکشان‌ها، ستاره‌ها یا نور هستند. تنهاترین مکان‌های هستی.

خلأها فقط فقدان چیزها نیستند، بلکه جهان‌های عجیبی از تاریکی هستند که در حال رشد، شناور شدن، برخورد و ادغام با یکدیگر هستند - در درون آنها، خود فضا به شدت کشیده می‌شود و ورود به آنها تقریباً غیرممکن است.

به عبارت ساده: خلأها عجیب و ترسناک هستند. اما آنها کل جهان را شکل می‌دهند و در نهایت ممکن است سرنوشت آن را تعیین کنند. امروزه ما بیش از ۸۰۰۰ خلأ و ابرخلأ را می‌شناسیم و همچنان موارد بیشتری را کشف می‌کنیم. مهم نیست یک خوشه یا ابرخوشه کهکشانی چقدر بزرگ شود، همیشه به نظر می‌رسد یک خلأ حتی بزرگتر در نزدیکی وجود دارد. بیایید از صخره کیهانی بپریم و به قلب نیستی کیهانی بیفتیم.

تنهاترین مکان در کیهان شما با سرعت هزاران برابر سرعت نور از زمین دور می‌شوید و منظومه شمسی و همسایه خورشیدی خود را پشت سر می‌گذارید. اکنون کل کهکشان راه شیری را با ۲۰۰ میلیارد ستاره و ده‌ها کهکشان کوتوله که به دور آن می‌چرخند، می‌بینیم. در فاصله ۲.۵ میلیون سال نوری، کهکشان غول‌پیکر آندرومدا و انبوهی از کهکشان‌های ماهواره‌ای آن در مسیر برخورد قرار دارند.

ما اکنون یک میلیون برابر سریعتر از سرعت نور حرکت می‌کنیم و گروه محلی بیش از ۵۰ کهکشان را می‌بینیم که توسط گرانش، رودخانه‌های گاز و داربست‌های نامرئی ماده تاریک به هم بافته شده‌اند. این بخش کوچک کیهان ماست، با قطر ۱۰ میلیون سال نوری، هیچ انسانی هرگز آن را ترک نخواهد کرد. ظاهراً به جز شما. همانطور که با سرعت بیشتری از آن دور می‌شویم، ابرخوشه سنبله را می‌بینیم، دیواری عظیم از بیش از ۲۰۰۰ کهکشان که تقریباً در ۱۰۰ میلیون سال نوری گسترده شده‌اند.

حالا مراقب باشید، شما درست در لبه پرتگاه کیهانی هستید، جایی که تاریکی واقعی و عمیق آغاز می‌شود: خلأ محلی - یک حباب غول‌پیکر و خالی به قطر ۲۰۰ میلیون سال نوری. اگر این یک چیز روشن بود و تاریکی مطلق نبود، ۴۰٪ از آسمان شبی را که از زمین می‌بینیم پر می‌کرد. در اطراف ما ده‌ها ابرخوشه دیگر و خلأهای غول‌پیکر پر از خلأ خفه‌کننده وجود دارد.

شما اکنون به سمت بزرگترین و خالی‌ترین هیچ موجود سفر می‌کنید - درست به مرکز خلأ بزرگ بوتس. یک بیابان کیهانی به عرض حدود ۳۰۰ میلیون سال نوری. آنقدر غول‌پیکر که باید هزاران کهکشان را در خود جای دهد. اما در عوض، چه می‌بینید؟

شما با تاریکی کامل احاطه شده‌اید، مطلق‌ترین سیاهی که ذهن انسان می‌تواند تصور کند. هیچ بالا یا پایینی وجود ندارد.

هیچ حرکتی وجود ندارد. هیچ چیزی برای جهت‌یابی وجود ندارد. هیچ نشانه‌ای وجود ندارد که حتی نشان دهد جهان بیرون وجود دارد. این یک زندان گریزناپذیر است. و این گوشه‌ای عجیب و غریب از کیهان نیست. این همان چیزی است که بخش عمده‌ای از جهان هستی از نظر انسان حس می‌شود. فقط سیاهی خاموش و بدون هیچ حرکتی. همه جا. برای همیشه.

اگرچه چیزی مرموز در تاریکی پنهان شده است - رشته‌های کم‌نور ماده تاریک، که مانند گلسنگ کیهانی به درون فضای خالی نفوذ می‌کنند. پژواکی مینیاتوری از جنگل بسیار بزرگتر رشته‌های ماده تاریک که داربست کهکشان‌ها و خوشه‌های کهکشانی را در خارج از فضای خالی تشکیل می‌دهند. و در نوک آنها، نقاط آبی کم‌نوری را در اقیانوس تاریکی می‌یابیم: کهکشان‌های خالی، کرم‌های شب‌تاب تنها که قادر به روشن کردن شب نیستند.

نادرترین کهکشان‌هایی که می‌شناسیم، بسیار منزوی، بسیار تنها.

جهانی از حباب‌ها

پیش از آنکه بتوانیم به اعماق فضا نگاه کنیم، ستاره‌شناسان فکر می‌کردند که در کیهانی یکنواخت با کهکشان‌هایی که به طور یکنواخت پخش شده‌اند، زندگی می‌کنیم. اما در عوض، دریافتیم که کهکشان‌ها، گاز کیهانی و ماده تاریک در یک شبکه کیهانی وسیع چیده شده‌اند. الگویی تکرارشونده از صفحات و رشته‌ها، که در اطراف شکاف‌های خالی عظیم سازماندهی شده‌اند و در گره‌های متراکم با خوشه‌های کهکشانی و ابرخوشه‌ها به هم می‌رسند.

اما این ساختار ایستا نیست، فقط به این دلیل به نظر می‌رسد که فواصل بین کهکشان‌ها بسیار وسیع است. در واقع کهکشان‌ها با سرعت میلیون‌ها کیلومتر در ساعت در فضا حرکت می‌کنند.

آنها در مسیر برخورد هستند، به دور یکدیگر می‌چرخند و به سمت مرکز خوشه‌های کهکشانی بزرگتر که میلیون‌ها سال نوری از آنها فاصله دارند، حرکت می‌کنند. اما به نظر می‌رسد که همیشه مانند بازتاب نور روی حباب‌های صابون به لبه‌های خلأها می‌چسبند - که کمی عجیب است. اگر آنها تا این حد پویا هستند، آیا نباید گاهی اوقات یک کهکشان به درون یک خلأ پرتاب شود؟ خب، ورود به خلأها برای کهکشان‌ها از بیرون - حداقل به طور طبیعی - بسیار دشوار است، زیرا گرانش در لبه‌های آنها و حتی در اعماق آنها عجیب‌تر می‌شود. اگر اطلاعات بیشتری نداشتید، ممکن است فکر کنید که خلأها هر چیزی را که سعی در ورود به داخل داشته باشد، به بیرون پرتاب می‌کنند و کهکشان‌ها را به لبه هل می‌دهند.

نحوه عملکرد گرانش این است که هر چیزی که در جهان جرم دارد، هر چیز دیگری را که جرم دارد جذب می‌کند. و از آنجایی که تقریباً هیچ جرمی در داخل وجود ندارد، شبکه کیهانی ابرخوشه‌های کهکشانی در لبه‌های آنها، چیزها را از خلأها بیرون می‌کشد. هرچه یک خلأ خالی‌تر باشد، گرانش سخت‌تر آنچه را که باقی می‌ماند، به خود جذب می‌کند. واقعاً مثل یک مسابقه طناب‌کشی است که یک طرف حتی تلاشی نمی‌کند.